Parkeerbeleid Tilburg irriteert bewoners M-buurt

Bewonersbrief van de gemeente Tilburg.

Bewonersbrief van de gemeente Tilburg.

Zes jaar geleden hebben we een mooi huis gevonden in de M-buurt in de wijk Reeshof in Tilburg. Een fijne wijk met ruimte om de auto voor je deur te kunnen parkeren. Tot afgelopen week deze brief van de gemeente Tilburg op de mat viel met als strekking dat er niet meer met twee wielen op de stoep geparkeerd mag worden.

En er zal gecontroleerd worden. Eerst een waarschuwing, daarna een boete van 90 euro. Het is hét gesprek van de dag.

Als iets je gevoel voor veiligheid en rechtvaardigheid aantast is het namelijk niet de recente inbraakgolf hier in de wijk, daar kun je je namelijk tegen wapenen met goed hang- en sluitwerk. Maar als de gemeente, jouw gemeente, ineens iets gaat beboeten dat al lang getolereerd wordt. Als je gemeente een probleem gaat maken van iets wat nooit een probleem was en bovendien een situatie creëert die  gevaarlijker is. Dát ondermijnt het vertrouwen in de overheid.

Te smal voor twee.

Als de auto links, met waarschuwing, zich ook aan de regels houdt kan er geen auto meer door.

En natuurlijk klopt het juridisch: Je mag niet op de stoep parkeren, die kan ervan beschadigen en voetgangers met kinderwagen kunnen er niet meer door. Maar feitelijk ervaren wij deze buurt als een woonerf. Amper verkeer en dus loopt, fietst en speelt iedereen op de straat.

De straten zijn te smal om aan twee kanten op straat te parkeren, maar met twee wielen op het trottoir gaat het prima. Straks kan het afvalteam er met de vuilniswagen niet meer door en laat er alsjeblieft nu geen brand uitbreken in de straat, want ook de brandweer kan er niet meer door.

Onlangs een gesprek gehad met twee uiterst vriendelijke controlerende BOA’s. Ik was niet de eerste die zijn verbazing uitte. “Ja meneer, toch moet u zo de auto parkeren. Maar pas wel op dat u het verkeer niet hindert want dan bedraagt de boete 140 euro.” Wat? Dus er was geen veiligheidsprobleem, maar omdat er nu gehandhaafd wordt wel en krijg je een boete voor parkeren op het trottoir OF een boete omdat je op straat staat? “Ja meneer, wij snappen uw problemen, maar wij volgen de opdrachten.”

Als mogelijke oplossingen dachten deze BOA’s aan: Verplicht eenzijdig parkeren, de auto één of twee straten verderop parkeren, of een ontheffing voor parkeren op de stoep middels een bord. Hallo wethouder: Er was GEEN probleem en nu lijkt het alsof er iets gereguleerd moet worden wat geen regulering behoeft. De BOA’s erkennen dat de verontwaardiging in de buurt groot is wegens deze handhavingsactie en adviseren een petitie te starten. De man gaf zelfs een naamsuggestie: M-Petitie.

Misschien moeten we dat maar gaan doen, maar heel misschien moet GroenLinks wethouder Mario Jacobs van Verkeer heel even nadenken of burgers pesten, want zo voelt het, de manier is om jezelf en je gemeente te profileren. Ik weet in ieder geval zeker dat er de komende dagen heel veel ambtenaren-uren verloren gaan aan boze telefoontjes van bewoners die zich afvragen Waarom?

 

Reageren naar mij kan via Twitter: @Chielspot

Of misschien ook leuk naar wethouder Mario Jacobs zelf: @JacobsMario of via zijn pagina op GemeenteTilburg.nl.

 

 

 

Posted in Vlijmscherp | 3 Comments

Collectieve inkoop energie Vereniging Eigen Huis is wassen neus

 

Te mooi om waar te zijn

 

 

Onlangs kreeg ik bericht van Vereniging Eigen Huis, of ik vrijblijvend mee wilde doen aan een collectieve inkoop voor energie. Er kon heel veel bespaard worden. Hierbij werd nog niet verteld dat je bij acceptatie van het bod verplicht lid moest worden, maar gut ‘t is crisis dus laten we maar eens kijken.

En vol verbazing zie ik de mail binnenkomen met een gemiddelde besparing, voor alleen al elektriciteit van 225 euro. Op een jaarrekening van 806 is dat wel de moeite waard. Snel klik ik op de link. Maar wat schetst mijn verbazing als ik slechts kan kiezen voor een 3 jarig contract van 720 per jaar. (Alsof iemand dat wil in een tijd waarin algemeen aangenomen wordt dat de prijzen zullen dalen door overcapaciteit.) OF een jaarcontract voor 748.
Ik ben geen rekentalent maar dat is geen 225 euro verschil. Gelukkig is er een chat:

Hoe kan ik u van dienst zijn?

U zegt: Hoi ik zie in de mail dat ik 225 euro kan besparen maar mijn huidige jaarkosten zijn 806 en het beste bod is drie jaar Electrabel Groen voor 720,- Dat is geen 225 toch?
Aram : Dit is inderdaad geen 225 euro. Dat komt omdat de besparing van 225 euro berekend wordt ten opzichte van de gemiddelde kosten bij de drie grootste leveranciers.
U zegt: Ja zo kan ik het ook.
U zegt: Het is toch een persoonlijk aanbod, afgezet tegen mijm huidige contract.
U zegt: Vergeleken met de duurste in de markt ben ik misschien wel 500 euro goedkoper uit maar dat is toch geen vergelijk?
Aram : De mail die u heeft ontvangen was een algemene mail en daarin is de berekening gemaakt voor de gemiddelde tarieven.
U zegt: Hij is aan mij gericht en er staat bij UW PERSOONLIJK AANBOD.
U zegt: Dit riekt naar misleiding.
Aram : Volgens mij wordt er gesproken van een gemiddelde besparing, maar ik kan het ook mis hebben.
U zegt: Beste bod 1-jarig contract: Voor het 1-jarig contract bieden zowel Budget Energie als NLE u gemiddeld 18% korting ten opzichte van de huidige markttarieven: Gemiddelde besparing: € 225,- met 100% WindEnergie.
Aram : Volgens mij staat hier duidelijk dat er een gemiddelde besparing is van €225 en dat de korting gegeven wordt tov de makttarieven.
U zegt: Ik vind het heel vreemd, om een persoonlijk aanbod te doen wat niet persoonlijk is en vergeleken wordt met tarieven die ik al sowiezo niet betaal.
U zegt: Maar bedankt voor de info. Ik zal hier niet mee in ze gaan en mijn netwerk afraden hiervan gebruik te maken of op zijn minst ze aanraden goed te lezen wat er daadwerkelijk geboden wordt.
Aram : Uw persoonlijk voorstel is juist wel persoonlijk. Er wordt berekend hoeveel u, op basis van uw verbruik zou gaan betalen. U kunt hierbij kiezen tussen verschillende leveranciers.
U zegt: Maar de voorgestelde besparing van 225 euro is dan weer niet persoonlijk?
Aram : De gemiddelde besparing van 225 euro stond in de mail die leidde naar uw persoonlijk aanbod. Op de pagina van uw persoonlijk aanbod staan de persoonlijke gegevens.
U zegt: En met aftrek van het verplichte lidmaatschap, tenzij je dat binnen een jaar opzegt, blijft er bij een echt goede vergelijking: Huidige leverancier: 806 – vergelijkbaar contract 748 -25 voor lidmaatschap een netto besparing van 25 euro over.
U zegt: Indrukwekkend.
U zegt: Fijne avond.
Aram : U ook een fijne avond.

Er wordt mij dus een persoonlijk aanbod gedaan, dat niet uitgaat van mijn huidige contract, terwijl ik wel AL mijn gegevens heb overlegd, maar van een gemiddelde prijs is de markt. Daar is niks persoonlijks aan. Dat is de zaken veel mooier voorstellen dan ze zijn en VEH onwaardig.
Bij Marktplaats zeggen ze wel: Als het te mooi is om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook.
Ik kan iedereen dan ook aanraden zijn aanbod eens heel goed te bekijken en daarna voor de zekerheid toch even je huidige leverancier te bellen. Essent heeft niet voor niets een optie in haar telefoonmenu voor mensen die twijfelen of ze over moeten stappen. Voor je ‘t weet krijg je een beter bod en hoef je niet eens te switchen.

 

 

Posted in Vlijmscherp | Tagged | Leave a comment

Een bijzondere man

Jeff Wiggings. Een van de doodgravers in 1944 op MargartenAfgelopen week mochten Pauline B. en ik een reportage maken over Margraten, de Amerikaanse militaire begraafplaats in Limburg. En wij hadden een gesprek met Jeff Wiggings, een bijzondere man met een heel bijzondere geschiedenis.
Als zwarte Amerikaanse man mocht Jeff wel in militaire dienst, maar in een tijd van segregatie, geef je de onderdrukten, zoals hij zo mooi zei, geen wapen in hun hand. En zo kwam hij in 1944 in Margraten. Een kale heuvel van klei en löss waar wortels en aardappel verbouwd werden.
Jeff en zijn meestal zwarte maten mochten hier de meestal blanke Amerikaanse jongens die de slagen niet overleefd hadden hun laatste rustplaats geven. Lichamen die vaak al eerder tijdelijk begraven waren geweest en soms met honderden tegelijk in stinkende vrachtwagen naar Margraten gebracht werden. Sommigen misten een been of een arm, maar vaak lagen die er toch wel ergens tussen en zo goed en kwaad als het ging werd een lichaam zo compleet mogelijk begraven. “De stank was nog niet eens het ergste,” zegt Jeff. “Nee, die verschrikkelijk harde kleigrond.”
Het enige waar de klei goed voor was was om een gevonden aardappel er mee in te pakken en ‘m dan te poffen in een vuurtje in een oliedrum. En als die dan gaar was ‘m uitlepelen als een eitje.

Jeff deed het smerige werk. Het werk van een onderdrukte. En ook thuis in Alabama was deze zoon van katoenplukkers niet veilig. In 1969 was zijn blanke vriendin (en inmiddels zijn vrouw) op bezoek toen de telefoon ging. De Ku Klux Klan. Als zijn vriendin niet binnen 2 uur het huis zou verlaten zou ‘t platgebrand worden.

En nu, 65 jaar na zijn eerste keer in Margraten, rijdt Jeff terug van Margraten naar Maastricht en daar op de muur van een Esso tankstation heeft iemand met een spuitbus een woord gespoten wat Jeffs’ ogen doet overlopen. Een woord, een naam van hoop en gerechtigheid voor deze graver die al zoveel gezien en meegemaakt heeft. Iemand die niets wist van de geschiedenis van deze Jeff Wiggings heeft op een witte muur gespoten: Obama.

http://player.nos.nl/index.php/media/play/tcmid/tcm:5-566024/

Posted in Vlijmscherp | Leave a comment

Met zwaailmapen door de file

File door sneeuwVrachtwagen blokkeert A16 na slip door sneeuw“Waar ben je nu?” vroeg verslaggever JvD voor de zoveelste keer.

De linkerbaan van de A16 was een ijsbaan en dankzij sneeuw en ongelukken aan de andere kant kroop ik vooruit terwijl de tijd leek te vliegen. Ik was onderweg naar Rotterdam Airport waar minister-president Balkenende in een vliegtuig op mij wachtte. Als cameraman voor de NOS mag je soms mee op staatbezoeken en deze keer stond Polen op het programma.
Om 7.50 moest ik op het vliegveld staan en het was nu het al 8.30.
Het staatbezoek was niet zo heel erg nieuwswaardig, maar misschien zou vandaag of morgen de film van Wilders uitkomen en dan was het wel handig als we met verslaggever en camera in de buurt van de minister-president zouden zijn voor een eerste reactie.

“Als de KLPD je kan vinden komen ze je zo uit de file halen. Wat is je kenteken?”

En inderdaad, binnen twee minuten ging de telefoon. Waar ik zat op de A16. Bij hectometerpaaltje 22.
“Ok, we zijn zo bij je.” Op de achtergrond ging een sirene aan. En terwijl ik traag doorrolde in de file doemde achter mij de zwaailampen van de witte Mercedes op. Ik moest volgen. Eerst over de vrachtwagenstrook van de A20 en toen over de met centimeters sneeuw bedekte vluchtsstrook. Gillende sirenes, zwaailichten en het welbekende bordje ‘Politie Volgen’.
Ondanks de stress van het te laat zijn en de wetenschap dat er een hele delegatie op het vliegveld op mij aan het wachten was kon ik een grijns niet onderdrukken. We verlieten de vluchtstrook en als in een film scheurden we met honderdtwintig onder de trajectcontrole terwijl het overige fileverkeer opzij getoeterd werd.
Ik heb bij buitenlandse bezoeken wel vaker in een colonne gereden, als passagier, maar dit was wel even andere koek. Hard in de remmen in de bocht naar de A13, constant in zijn vier om mijn diesel op trekkracht te houden, uitwijken voor een vrachtwagen met stacaravan die onverwacht buiten de lijntjes ging en op het allerlaatste moment twee rijstroken kruisen om nog net op tijd de afslag te nemen.
Leuk dat die gasten een turbo-auto hebben met vierwielaandrijving, sneeuwbanden en extra dikke remschijven, maar mijn stationcar is niet zo uitgerust.

Ik heb ze niet geteld, maar ik denk dat ik de 25 verkeersovertredingen wel gehaald heb in een ritje van 12 minuten. Bij het VIP gebouw (Jet Centre) stonden de protocoldame en de voorlichter mij al op te wachten. Gauw de auto parkeren, mijn bagage werd overgenomen, niks paspoortcontrole of bagagecheck. Een knipoog naar mijn geuniformeerde redders en hollen naar de vliegtuigtrap.
In Polen hoorde ik van perscollega’s dat we vertraging hadden door sneeuw op het toestel. Yeah right. Zelf de afspraak met Lech Walesa was dankzij mijn avonturen een uur uitgesteld.

Balkenende was niet eens boos en als dank mag hij deze trip bij een moeilijke vraag een joker inzetten en zal ik hem voortaan extra mooi in beeld brengen.

Posted in Vlijmscherp | Leave a comment

HP Helpdeskhorror continues Deel II ( Niet lachen aub )

HP laptopMijn notebook van HP is nu ruim een maand kapot. Alleen al het maken van een afspraak voor de reparatie duurde meer dan 2 weken. Qplaza, de webshop, had verzuimd de juiste stickers met ‘service-tag’ en ‘product nummer’ te plakken en zodoende kon en wilde HP mij in eerste instantie niet helpen.
Na veel heen-en-weer-gebel en van het kastje (Qplaza) naar de muur (HP) en van de ene muur (helpdesk) naar de andere (reparatiecentrum) gestuurd te worden is de laptop (na 3 afspraken, waarvan er 2 niet werden nageleefd door HP of transporteur UPS) eindelijk opgehaald.

Het einde leek in zicht. Acht tot tien werkdagen zou het duren. Woensdag 30 januari is hij opgehaald en vandaag 15 februari en 12 werkdagen later toch maar even contact opgenomen met de service-chat.

DXXXXXX: Goedemiddag en hartelijk dank voor het contact opnemen met de HP chat ondersteuning. Mijn naam is DXXXXXX, samen met u zal ik proberen het door u in de chat aangegeven probleem op te lossen. Waar kan ik u mee van dienst zijn?

Michiel Simonis: Goedemiddag, ik heb 2 en een halve week mijn notebook op laten halen voor reparatie, maar sindsdien niets meer gehoord?

DXXXXXX: Ok, ik zal eens even voor u nakijken wat de status van deze reparatie is. Heeft u voor mij een reparatienummer?

Michiel Simonis: repnr: z13XXXX

DXXXXXX: Ok, ik ga het even nakijken. Heeft u even een moment voor mij?

Michiel Simonis: Graag

DXXXXXX: Ok, het systeem werkt op dit moment niet, ik ga dan ook even contact opnemen met het reparatiecentrum, heeft u even een moment voor mij?

Michiel Simonis: Ja hoor.

Michiel Simonis: Ik hoop voor u dat u niet net zo lang als ik aan de lijn gehouden wordt. De eerste melding van die kapotte laptop is van anderhalve maand geleden.

DXXXXXX: Bedankt voor het wachten, ik heb het even voor u nagevraagd en op dit moment staat het systeem nog op in reparatie. Op dit moment is er tot mijn spijt dan ook niet meer bekend over wanneer het apparaat teruggeleverd gaat worden.

Michiel Simonis: Ik dacht dat de repa-tijd tussen de 8 en 10 werkdagen was?

DXXXXXX: Er wordt normaal gesproken geprobeerd om de reparatietijd rond de 10 werkdagen te houden, echter het kan altijd voorkomen dat er een defect niet gevonden kan worden of dat er onderdelen niet op voorraad zijn waardoor de reparatie langer gaat duren. Mijn excuses voor dit ongemak.

Michiel Simonis: Na welke termijn gaat er een coulance-regeling in zodat een nieuw of vergelijkbaar apparaat geleverd wordt?

DXXXXXX: Daar heb ik verder geen informatie over, normaal gesproken zal dit niet snel gedaan worden. Dit aangezien het altijd voor kan komen dat een reparatie door onvoorziene omstandigheden langer duurt. Ik kan u dan ook alleen aanraden nog even geduld te hebben.

Michiel Simonis: Zoals ik schreef de eerste melding van de kapotte laptop dateert van eind december/begin januari. En ik vind het wel lang duren.

DXXXXXX: Ik begrijp dat dit vervelend is, maar zoals gezegd kan ik er verder op dit moment geen invloed op uitoefenen en kan ik u alleen vragen nog even af te wachten.

Michiel Simonis: Nog 5 maanden en de garantie is verlopen, kan het zijn dat ik zo lang moet wachten?

DXXXXXX: Nee hoor, zo lang zal het zeker niet gaan duren. Maar het systeem is om eerlijk te zijn niet zo heel lang weg. De 10 werkdagen zijn net verstreken. Ik wil u dan ook vragen het nog even af te wachten.

Michiel Simonis: Ok bedankt. Nog een vraagje. Ik ben bezig met een online blog/soap over deze affaire. Heeft u bezwaar tegen een figurantenrol in deze?

DXXXXXX: Daar heb ik wel bezwaar tegen, ik wil u dan ook vragen verder geen namen van werknemers hierop te vermelden.

Michiel Simonis: Prima, ik zal er rekening mee houden. Een prettige dag.

DXXXXXX: Als u verder geen vragen heeft kunt u de verbinding verbreken met de knop in de rechter bovenhoek. Mocht u in de toekomst nog vragen hebben dan zien wij u graag terug in de chat. Ik wens u een prettige dag verder.

Michiel Simonis: U ook.

Posted in Vlijmscherp | Leave a comment

Tripje Darfur (Deel II)

Chiel in SudanTilburg, 11 februari 2008.

9 vluchten in 3 en een halve dag en een Sudanese overheid die ervoor zorgde dat we alleen de allermooiste kant van het land te zien kregen inclusief een modelopvangkamp voor vluchtelingen zonder ook maar een snippertje vuil op straat. Zelfs het gat in de grond waar ik even een sanitaire stop boven moest maken was vliegenvrij.

Toen we op de terugtocht waren vroeg de verslaggever wat het meeste indruk had gemaakt.
Niets! We zijn in een moordend tempo van hot naar her gesleept. ‘s Avonds gemonteerd en ‘s nachts, soms tot 8.30 ‘s morgens naar de laptop zitten staren of we het materiaal wel wegkregen via internet. In 3 dagen minder dan 10 uur geslapen en het gevoel of ik alles vanachter dubbelgas. Geen moment heb ik even kunnen stilstaan zonder camera en me kunnen verwonderen over het feit dat ik weer eens in Afrika was.
Soms leer je op reis een wijze les. Leer je weer dankbaar te zijn voor wat je hebt in Nederland en soms word je door wat van de wereld te zien een beter mens.
Het enige wat ik zeker weet is dat ik mijn hele noodrantsoen aan CO2-vervuiling voor de komende 5 jaar er vakkundig doorheengejaagd heb en de schrale troost is dat er ergens op deze planeet een paar honderd bomen blij worden van mijn uitstoot.

Kortom: Het blijft best stoer om op feestjes te zeggen dat je de halve wereld al gezien hebt, maar Sudan ken ik alleen maar vanachter hotelraam-, lens, vliegtuig- of helikopterglas.

Maar voor wie toch de foto’s wil zien:

http://www.ichiel.nl/fotomap/Darfur/index.html

Posted in Vlijmscherp | Leave a comment

Tripje naar Darfur (Deel I)

Luxe eten in KBXKarthoum, 4 februari 2008

Op dit moment zitten we op 4 kilometer hoogte in een vliegtuigje. Voorin de ministers Verhagen en Koenders. Wij, de pers, achterin. En onder ons het dorre, roodbruine woestijnlandschap doorsneden door de Nijl met aan langs de oevers wat groene randen. Wie weet zie ik zo nog een Nijlpaard…
We zijn op weg naar Juba in het zuiden van Sudan en tot nu toe hebben we nog niet heel veel kunnen maken. Maandag kwamen we aan in Karthoum, de hoofdstad van Sudan. Heerlijk zo’n ministriele missie. Luxe vliegtuig, de KBX van de koningin. Geen douane en waanzinnig lekker eten.
Het hotel is belachelijk duur ($250 per nacht) maar wel van alle gemakken voorzien. Niet dat we tijd hebben voor de fitnessruimte, het zwembad of de sportmassage, maar goed.
In Karthoum hebben we geen tijd gehad om mooi straatbeeld te maken. Een beetje voor het hotel, maar dat voelt toch als valsspelen als je niet echt de stad in gaat.
In de wijk waar alle ministeries staan hebben we het wel geprobeerd. Een paar plaatjes gemaakt van de Nijl maar voor we het wisten kwam er een man van de Sudanese staatsveiligheidsdienst ons erop wijzen dat we dit toch echt niet mochten. Gauw weer terug en met loeiende sirenes in convoi met de hele delegatie terug naar het vliegtuig.

Hopelijk kunnen we in Juba wel het een en ‘t ander doen en anders moeten we wachten totdat we morgenochtend naar Darfur vliegen. Dat wordt wel een mooie trip in een heli. En als de veiligheidsmensen ons dan niet op de nek zitten kunnen we de platgebrande dorpen vanuit de lucht filmen.
Nog een klein minpuntje is dat we qua zendtijd moeten concurreren met Super Tuesday in de USA. Daar zijn in veel staten voorverkiezingen en ik ben bang dat we niet veel tijd krijgen. Toch hopen we vanavond het 10 uur Journaal nog te halen maar dat is ook weer afhankelijk van de internetsnelheid.

Update: Nou dat was nog een hele bevalling. Ze hebben hier het omgekeerde van ADSL: USI, Ultra Slow Internet. De hele Oasis Campground in Juba was van internet verstoken omdat wij zonodig ons materiaal door moesten sturen en na een hele nacht uploaden, bleek de stroom van de laptop uitgevallen te zijn en konden we de volgende morgen opnieuw beginnen.
Niet dat we daar tijd voor hadden want het vliegtuig naar Al Fasser (Darfur) stond al klaar. Op een vaste computer de software geinstalleerd en jawel we hebben op 5 februari het 22.00 uur Journaal gehaald met een mooie repo over de problemen van Juba en het gevaarlijk vieze water van de Nijl.

Morgen meer over Darfur en trouwens nog steeds geen Nijlpaard gezien :-(

De foto’s:
http://ichiel.nl/fotomap/Darfur/index.html

Posted in Vlijmscherp | Leave a comment

Helpdesk HP Bizar slecht

notebookAls man ben je soms trots en blij als je een nieuwe speeltje hebt. In mijn geval was dat een HP Notebook. Voor de kenners wat specs: dual core AMD 1,8 GHz, 2 gig intern, 160 gig HD, 7200GO nvidia, interne webcam en all-cards-reader. Gewoon een leuk ding en nog betaalbaar ook.

Totdat het ding de geest gaf. Zes maanden oud en zo dood als een pier. Drie piepjes gaf hij nog, maar verder niets. Dat was precies anderhalve week geleden op een woensdag.

Op vrijdag had ik pas tijd om te bellen en na een kort contact met de webshop besloot ik om het direct met de servicedesk van HP op te lossen. Na 30 minuten in de wacht te hebben gehangen a 20 cent per minuut bleek dat, nadat eindelijk het service nummer van mijn notebook boven water was, de reparatieafdeling al dicht was. Of ik maandag terug kon bellen.

Maandag weer 20 minuten via de telefoon naar oude top 40 hits geluisterd, maar goed nieuws, hij zou dinsdag opgehaald worden door UPS, op mijn werk nog wel. Helaas kwam UPS niet opdagen.

Woensdag te hard gewerkt en donderdag weer 20 minuten aan de lijn gehangen. “Sorry meneer, dit is heel vervelend, we zullen een nieuwe afspraak maken. Is vrijdag goed?”

Vrijdag weer de hele dag gewacht en rond vijfen weer met de helpdesk gebeld. Nu maar naar het servicepunt voor bedrijven, want dat is tenminste lokaal tarief. Dertig minuten in de wacht gehangen om te horen dat ze me niet kunnen helpen.

Dan maar de support-chat proberen. “Goh, vervelend meneer, maar weet u dat ze tot 18.00 langs kunnen komen?” tikte meneer Bressems.

Ja, dat weet ik, maar ik vertrouw ze niet meer en jullie eigenlijk ook niet meer.

Het liefste had ik deze helpdeskmeneer uit zijn callcenteromgeving gerukt, zijn broek naar beneden getrokken en de gehele, met zwartglanzende pianolak afgewerkte, HP DV6361eu diep in zijn ‘étoile brun’* geduwd. Hem daarna in zijn blote reet vastgebonden en gewacht tot de letters S E R V I C E één voor één uit zijn hol vielen. Maar het laatste restje beschaving weerhield me.

Ik heb zelden zo’n slechte, non-professionele, belabberde, beroerde, weigerachtige en niet adquate helpdesk meegemaakt als die van HP. Mocht deze computer ooit nog gerepareerd worden en ooit de onvermijdelijke en onherstelbare geest geven dan koop ik NOOIT meer een HP-produkt. En ik raad iedereen aan die overweegt iets van HP aan te schaffen zich te realiseren dat spullen kapot kunnen gaan en een goeie after-sales dan pas echt belangrijk is. En als dan blijkt dat UPS toch niet zo’n gerenomeerde partner blijkt te zijn, omdat ze twee keer hun afspraken bij dezelfde klant niet nakomen, dan gooi je ze eruit en probeer je de concurrent.

En dat is precies wat ik ga doen als hij gerepareerd is. Ik zet mijn notebook op Marktplaats, want met HP wil ik niets maar dan ook niets meer te maken hebben.

Inmiddels was het vijf voor zes en heb ik weer gechat met de helpdesk en er is mij beloofd dat ik maandag teruggebeld ga worden. Ach, hoop doet de zotten leven…

In de tussentijd had ik mijn laptop allang  met een taxi naar HP kunnen brengen. Dat was goedkoper en sneller geweest en het had HP en UPS een hoop slechte publiciteit gescheeld.

* Bruine ster

Posted in Vlijmscherp | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Mijn geheugen is een gatenkaas

HersensEens in de zoveel tijd kom je via Hyves ineens weer mensen van vroeger tegen. Oude bekenden waar je soms in geen jaren meer aan gedacht hebt terwijl je er gedurende een bepaalde periode van je leven toch heel veel tijd mee hebt doorgebracht.
Zo kreeg ik vorige week een berichtje van Y.
Van alles kwam er bovendrijven: zijn kleine autootje terwijl hij zelf de twee meter ruim oversteeg. De keren (7 per week) dat we bij een blinde vriend, met permissie, zijn koelkast plunderden en natuurlijk de meisjes, het zoenen en de meestal kortstondige verliefdheden.
“Ik ben X. en Z. ook op Hyves tegengekomen,” tikte Y. opgewonden. “X. vroeg nog naar jou.”
Er ging geen lampje branden, maar dankzij de vriendenzoekfunctie toch maar eventjes de foto opgezocht. Geen lampje, geen belletje.
Toen kwam er een uitnodiging of ik X wilde accepteren als Hyves-vriendin en nieuwsgierig als ik ben deed ik dat natuurlijk. Niet lang daarna zaten we gezellig te kwekken. Maar nog steeds geen lampje, geen belletje en geen kwartje dat viel.
We hebben het gehad over het cafe waar we kwamen, mijn foute lange haar, de gemeenschappelijke vrienden en het huis waar ik woonde. Ze bleek zelfs smoorverliefd op me geweest en we hebben ooit zelfs nog gezoend. En van alles uit die tijd kan ik me nog voor de geest halen, maar o hoe raar en een tikkeltje genant; de grijze massa in mijn hoofd vertoond een heel klein zwart gaatje. En zij zat daar ooit opgesloten als een klein electrisch stroompje, zoals ik blijkbaar ooit voor haar een stroomstoot was.
En ergens is ze weggegleden. Door de kieren van mijn brein. Van alles is nog te vinden, maar zij niet en dat doet best een beetje pijn.

Posted in Vlijmscherp | Leave a comment

ORS, het beste anti-katermedicijn

paracetamolletjeEigenlijk zijn er maar twee manieren om geen kater te krijgen. De eerste ligt nogal voor de hand: Niet drinken, maar dat is logisch.
Voor het echte middel moet ik je iets van de anatomie van de hersenen uitleggen en dan begrijp je meteen waarom ‘het medicijn’ werkt.

Alcohol droogt je lichaam uit en om de lever al die rotzooi te laten filteren gebruikt je lijf veel van je ‘niet alcoholische vocht’ om de alcohol te verdunnen en te neutraliseren. Je merkt dat aan de droge mond en aan de de uitdroging van de kleine hersenen voorin je hoofd. Vandaar die barstende koppijn.
Wat je dus na het overmatig drinken moet doen is zorgen dat er voldoende vocht in je lichaam komt EN dat dat vocht vastgehouden wordt!
ORS is het medicijn. Oral Rehydration Salts worden vaak voorgeschreven al je naar de tropen gaat en een goeie kans loopt op diaree met uitdrogingsverschijnselen. Menig reiziger heeft het dan ook in zijn verbandtrommeltje zitten.

Na het stappen een zakje ORS in een flink glas water en je lijf krijgt precies de goeie hoeveelheid water en zouten om dat vocht vast te houden.
En het mooie is dat het (zeker in vergelijking met alcohol) superveilig is.
Nou niet denken dat je met een paar biertjes nuchter wordt van ORS want zo werkt het natuurlijk niet.
En voor diegene die ooit in de tropen aan de slinger raakt en geen ORS meer in zijn trommeltje heeft omdat het opgemaakt is aan de katers: Een goed glas cola heeft bijna evenveel effect op de vochthuishouding als een zakje ORS maar werkt net iets minder tegen een kater.

Deel ook je (anti-)katerverhalen op http://paracetamolvriendjes.hyves.nl

Posted in Vlijmscherp | Leave a comment